İntegral Yatırım Araştırma Müdürü Sevgül Yırtar
Temmuz ayı, Haziran’da yaşadığımız tablonun neredeyse tam tersini piyasalara yaşattı. Haziran’ın ikinci yarısında ABD ile İran arasında sağlanan mutabakat ve Hürmüz Boğazı’nda normalleşme beklentisiyle Brent petrol ay sonunda 73 dolar civarına kadar gerilemişti. Ancak bu tablo uzun ömürlü olmadı.
13 Temmuz’da ABD’nin İran’a yönelik kamikaze insansız deniz araçlarıyla düzenlediği saldırılar, fiilen sona ermiş görünen ateşkesi yeniden bozdu. Takip eden günlerde CENTCOM’un İran’a ait bir denizaltı ve gemi bakım tesisini, ardından Keşm Adası’ndaki hedefleri vurduğu açıklamaları geldi. Çatışma o günden bu yana durulmak yerine tırmandı: ABD kuvvetleri art arda 11. gecesinde de İran’daki hedefleri vurduğunu açıkladı, Kuveyt İran’a ait insansız hava araçlarının kendi topraklarına saldırı düzenlediğini bildirdi, İran ise misilleme olarak Kuveyt’teki bir ABD üssünü hedef aldığını duyurdu.
CENTCOM ayrıca İran’ın Hürmüz Boğazı’nda ticari gemileri tehdit etme kapasitesini zayıflatmayı amaçlayan yeni bir saldırı dalgasını tamamladığını açıkladı. Piyasalar bu gelişmeleri fiyatlamakta gecikmedi: Brent, 76 dolar bandından başlayıp 22 Temmuz itibarıyla 94 doların üzerini görerek son beş haftanın zirvesine yaklaştı; WTI ise 86 dolar seviyesinin üzerinde işlem görüyor. Teknik olarak Brent’te 94,4 dolar direnç, 88,6 dolar ise destek bölgesi olarak izleniyor.
Burada asıl dikkat çekici olan, altının bu sert petrol hareketine Haziran’dakinin simetriğinde bir tepki vermemiş olmasıydı. Ancak bu tablo da son günlerde belirgin şekilde değişti. Ons altın, Haziran sonunda 4.300 doların üzerine çıktıktan sonra 1 Temmuz’da 3.960 dolarda destek bulmuş, ayın ilk üç haftasında 4.000 dolar yakınlarında güçlenme çabası göstermişti.
21-22 Temmuz’da gelen teknik alımların etkisiyle bu görünüm netleşti: altın son iki haftanın en yüksek seviyesine yükselerek, 22 Temmuz günü 4.141 doları test etti. Bu seviye, tam olarak daha önce teknik direnç olarak işaret ettiğim 50 günlük ağırlıklı ortalama ve Ocak ayındaki 5.600 dolarlık tarihi zirveden gelen alçalan kanal trend direncinin (4.140-4.150 dolar bandı) hemen altına denk geliyor. Bu bölge üzerine olası bir yerleşme olması halinde teknik olarak 200 günlük ağırlıklı ortalaması ve Haziran ayı tepe noktasının yaklaştığı 4.500 doların hedefe girmesi mümkün.
Yani altın, Haziran’daki zirvesinin hâlâ belirgin altında olsa da, jeopolitik risk priminin son günlerde fiyata daha güçlü yansımaya başladığını söylemek artık daha doğru. Bence bu asimetrinin arkasında yine faiz patikası var. Fed’de Haziran toplantısı, yeni Başkan Kevin Warsh’ın göreve geldikten sonraki ilk toplantısıydı ve faiz %3,50-3,75 aralığında sabit tutulmuştu. Warsh’ın “enflasyonda kalıcı yüksek seviyelere toleransımız yok” mesajı, piyasalarda temkinli ama gevşemeye kapalı bir duruş olarak okunmuştu.
Gelecek hafta, 29 Temmuz’da gerçekleşecek toplantı için piyasa fiyatlaması zaman zaman dalgalansa da ağırlık yine sabit faizde: katılımcıların büyük çoğunluğu değişiklik beklemezken, azınlık bir kesim hâlâ 25 baz puanlık bir artış ihtimalini gözden çıkarmıyor. Temmuz’da açıklanan TÜFE ve ÜFE verilerinin beklentilerin altında kalması bu artış ihtimalini bir miktar geriletmiş olsa da, tamamen masadan kalkmış değil.
Dolayısıyla altının önündeki tablo şu: jeopolitik risk primi geri geldi ve son günlerde fiyata daha net yansımaya başladı, ancak Fed’in gevşemeye kapalı duruşu ve reel getirilerin yüksek seyretmesi bu primin altına tam kapasiteyle yansımasını hâlâ sınırlıyor. Bir başka ifadeyle piyasa, savaşın yeniden derinleşmesini henüz kalıcı bir ana senaryo olarak fiyatlamıyor; tıpkı Haziran’da ateşkesi kalıcı kabul etmekte acele etmediği gibi. Uluslararası Enerji Ajansı’nın da vurguladığı üzere arz güvenliği kırılgan bir denge üzerinde duruyor ve bu da hem petrol hem altın tarafında yatırımcıları temkinli tutuyor.
Benim şimdilik durduğum nokta şu: 29 Temmuz’daki Fed kararı ve sonrasında Warsh’ın vereceği mesajlar, önümüzdeki iki ay için altının yönünü belirleyecek asıl değişken olacak. Faiz sabit kalır ve toplantı sonrası söylem beklenenden daha az şahin bulunursa, jeopolitik risk primiyle birlikte altının yeniden 4.200-4.300 bandına doğru hareket etmesi şaşırtıcı olmaz; nitekim fiyat şu anda zaten bu senaryoyu destekler şekilde direnç bandının eşiğinde bulunuyor. Buna karşılık Fed’in enflasyon konusunda sertleşen bir dil kullanması ya da İran cephesinde yeni bir müzakere/ateşkes girişiminin gündeme gelmesi, altını 3.900 ve hatta 3.800 dolar bandına doğru çekebilir.
Ağustos’a girerken benim taban senaryom, altında 3.900-4.300 dolar aralığında geniş bir yatay bant. Bu bandın içinde tepe noktalarını kovalamak yerine, geri çekilme bölgelerinden kademeli alım yaparak ortalama maliyeti düşürmenin daha sağlıklı bir yaklaşım olduğunu düşünüyorum.
Ancak bu görüşümü iki koşula bağlıyorum: Hürmüz Boğazı’nda fiilen bir kapanma yaşanmaması ve Fed’in 29 Temmuz’da piyasa beklentisinin belirgin şekilde dışına çıkmaması. Çatışmanın son günlerde Kuveyt’i de içine alacak şekilde genişlemesi, bu iki koşuldan ilkinin kırılganlığını artırdığını gösteriyor. Bu iki koşuldan biri bozulursa, hem petrolde hem altında oynaklığın Haziran’dakinden çok daha sert olabileceğini göz ardı etmemek gerekiyor.
